Search Bar

Showing posts with label Buhay sa Pinas. Show all posts
Showing posts with label Buhay sa Pinas. Show all posts

Thursday, January 5, 2012

Aalis Ka Na Pala

Ilang buwan din akong bakasyon. Masaya naman dahil nakasama ko ang aking pamilya. Nakasama ko ang aking asawa at anak sa araw ng pasko hanggang bagong taon. Katunayan, parang walang akong paglalagyan ng sobrang kaligayahan dahil nandito na ako sa Pilipinas. Gabi-gabi akong lasing.

Dito sa ating bansa, sa amin lugar, madalas akong nakikipag-inuman sa kauhawan sa alak at barkada. Kapag medyo bitin, lumalabas pa kami ng mga barkada ko na ngayon ay tulad ko ring may mga pamilya na. Lagi ako ang taya dahil alam nila malaki ang kinita ko sa ilang buwan kong pagta-trabaho. Ako naman, sige lang dahil minsan lang naman kumbaga ito ang bayad ko sa mga kalungkutan ko sa barko. Minsan, madaling araw na kaming umuwi ng barkada. Kaya nagagalit ang misis ko, minsan may kasama ng pagdududa. Pero patuloy pa rin ako dahil gusto kong maging masaya man lang bago bumalik uli sa trabaho. Ika nga, "one day millionaire" ako sa tuwing uuwi.

Masaya ang mga kaibigan ko samantala, panay naman ang maktol ng aking maybahay. Sobra na raw ako at kapag hindi na niya makayanan, baka iwan na niya ako. Pero hindi maaari dahil hindi ako papayag. Sabi nga sa akin ni misis, kung sakali bang magkasakit ako o kaya maghirap, tutulungan ba ako ng mga kaibigan ko. Sabagay, tama siya dahil meron talagang mga kaibigang plastik. Kapag wala ka na ay iiwasan ka na. Lalapit lang sila kapag may kailangan. Pero parang masakit pa rin sa akin na marinig iyon laban sa mga kaibigan ko. 

Hindi ko pa nga naipapaayos ang bahay ko. Pero hindi na mahalaga dahil makakabalik pa naman ako. Sa susunod na lang uli. Marami pang bukas.

Sa ibang bansa kasi, medyo mahirap ang buhay dahil bukod sa malungkot na ay malayo pa sa pamilya. Hindi ko alam kung kailan ako mabubuhay na malayo sa pamilya. Natatakot din minsan na baka tuluyan na rin akong hindi makabalik ng bansa dahil sa hindi tiyak ang kaligtasan. Marami na kaya akong nababalitaan mga seaman na nadi-disgrasya. Nga pala, isa akong seaman. Kumbaga, sinusulit ko lang ang panahon ko tuwing nasa bahay na ako.

Marami akong balak lalo na sa pamilya ko pero parang sa tuwing nagpa-plano ako nauudlot. Kaya wag na muna. Tingnan na lang kung ano ang susunod na kabanata. Alam naman natin, ang buhay ay may iba't-ibang mukha o kuwento.

Nakabili na ako ng sariling motor. May bahay na rin ako na naipundar simula ng una akong maka-alis. Medyo sinuwerte ako nung pangalawa kong alis dahil maganda at malaki ang offer sa akin. Pero kulang pa ito dahil gusto ko ring magkaroon ng magandang kotse para masabi umaangat ang buhay ko. Kahit paano, nabibili ko naman ang mga pangangailangan namin. Yun lang, minsan dahil sa sobrang inom na parang walang katapusan, halos mangutang na rin ako dahil wala na rin. Pero hindi ako nangungutang sa mga kaibigan ko na baka isipin nila wala na akong pera. Siyempre, umaaasa naman kasi akong makakaalis ako kaya madali lang bayaran ang mga utang. 

Ngayon paalis na uli ako, simula na naman ng kalungkutan. Iiwan ko na naman ang aking maybahay at anak na halos hindi ko nabigyan ng panahon sa bawat pag-uwi ko. Sorry, mahal ha! Medyo na-miss ko lang kasi ang alak. Madalas tayong mag-away dahil sa inom na yan. Madalas tayong magtalo dahil sa babae. Minsan nasasaktan kita dahil sa sobrang kalasingan. Pero pangako, pagbalik ko pupunuan ko ang mga pagkukulang ko. Promise!

Pupuntahan ko nga pala ang lola ko, na siyang nagpumilit sa akin na makatapos ng pag-aaral. Kung hindi dahil sa payo niya, hindi ko siguro mararating ang ganitong kalagayan ko. Tinawagan ko na rin ang papa at mama ko na paalis na ako. 

Masarap mabuhay kapag may pera pero mahirap ang buhay kapag malayo sa pamilya.
Enhanced by Zemanta

Friday, June 17, 2011

Birthday ng Nanay

Malapit na ang birthday ng nanay. Ilang araw na lang. Sana kumpleto ang pamilya para masaya ang kaarawan ng nanay.....

Malayo na rin ang narating ni inay. Pitumpo't-walo (78) na siya ngayong Hunyo 18. Marami na rin siyang lugar na napuntahan magmula ng iwan niya ang Agusan Del Sur. Hindi na nga nasilayan ang burol ng kaniyang yumaong ina dahil sa hirap ng buhay noon, hindi agad makauwi sa kanila.

Pinili nilang makipagsapalaran sa ibang lugar para maka-ahon sa hirap. Nanirahan sa Cagayan De Oro City, sa Manila, sa Ilocos Norte at kung saan pang lugar hanggang namalagi na lamang sa Manila dahil dito na nila natagpuan ang maayos na pamumuhay. 

Sampo ang kanilang anak, 5 lalaki at limang babae. Anim na lang ang nabubuhay at may kani-kaniya na ring pamilya. Hiwa-hiwalay na rin ang mga anak, ang iba ay bumalik ng Mindanao, isang nasa Japan at isa sa Iraq. Samantala ang isa ay sa Laoag, Ilocos Norte. 

Kahit paano, may mga apo si inay na mapagmahal sa kanya at lagi siyang inaalala. Masayahin si inay at malakas pa at masipag sa mga gawain sa kabila ng kanyang katandaan. Dala na niya sa sarili ang kasipagan kahit noon pa man. Mas nagkakasakit daw siya kung hindi siya makagala o gumawa ng mga gawain sa bahay. Minsan nagkakasakit pero dahil sa determinasyong gumaling, talagang agad siyang nagpapa-chech up sa doktor. Mahina na nga lang ang pandinig ni inay kaya halos sensyas o may kalakasan na ng kaunti ang kanyang pakikipag-usap sa tao. Napapagkamalan tuloy na laging galit.

Mabait at masipag si inay kahit na noong nabubuhay pa ang tatay. Masikap sa buhay kung kaya hinahanap na niya ang trabaho. Noong bukod sa paglalabada, pagpaplantsa nagawa pa niyang makapag-aral ng tailoring bagaman alam na niya ang pananahi. Ninais lang niyang makakuha ng certification para makapag-trabaho sa isang kumpanya. Napatapos pa nila ng high school ang dalawang bunsong anak. Ngunit, hindi na tinatanggap ang edad niya noon dahil nasa 50 na siya mahigit.

Hindi nakapag-aral (ng high school) si inay dahil sabi niya, ayaw daw ng papa niya dahil malaki naman ang lupain nila(mahabang kuwento ayon sa kanya). Bagkus pinapag-asawa na lang siya upang may katulong ang papa niya sa paggawa ng bahay. Isang hamak na karpintero si tatay, hindi rin nakatungtong ng high school pero marunong at magaling na karpintero. Kaya si tatay ang pinili ng papa niya para sa kanya dahil sa karpintero siya. Katunayan, marami ring bansang napuntahan si tatay dahil sa pagpupumilit ni inay na mag-abroad siya upang mabuhay ang kanilang mga anak, mapag-aral at mabigyan ng magandang kinabukasan.

Oo, napag-aral nila ng maayos ang kanilang mga anak. Ngunit bakit sa dami ng kanilang mga anak iilan lang ang tunay na nagmamahal at nagmamalasakit at kumakalinga sa kanya. Kung sino pa ang pangalawang panganay ay siya pa ang pabaya kay inay. Walang malasakit at pagmamahal. Para bang may galit kay inay. Pero sa kabila ng lahat, nasa kanya pa rin ang sentro ng isip ni inay. Ang pagmamahal nga naman ng isang ina!

Ngayon, nalalapit na ang kaarawan niya, maalala kaya siya ng kaniyang isang anak (Pangalawang panganay na anak). Excited si inay. Iniisip niya ang magiging handa niya. Pinadalhan siya ng bunso niyang anak ng pera para daw sa birthday niya. Samantala, ang panganay niyang anak kasama ang asawa ay luluwas mula Ilocos para sa kaarawan niya. Pero yung nasa Mindanao tiyak hindi na makakapunta dahil sa layo at siguro hindi na nila naalala ang kanilang inay. Sana maging masaya si inay kasama ang ilang anak at ilang apo.

Sana bigyan pa si inay ng ilan pang taon sa mundong ito......

Thursday, May 26, 2011

Simpleng Bahay : Paupahan Na!

Camera use: Canon A40
 Gamit ang aking mumurahing kamera na Canon A4Shot, kinunan ko ang bahay na ito. Alam nyo ba na ang may-ari nito ay kumukita dito? Oo! Pina-uupahan niya ito sa halagang P2,500. 

Kung mapapansin nyo ang pintuan sa kaliwang bahagi, paupahan niya rin yan. Tapos yung sa kanang banda( isang tindahan) naman ay paupahan niya rin. Ginawa niyang paupahan ang ilang bahagi ng kaniyang malaking bahay. Tama lang para sa isang bagong mag-asawa o sa isang maliit na pamilya. Di ba okay na ito?

Ganyan ang buhay ngayon, hindi kailangan maging mayaman upang magsimula ng isang negosyo. Dito maliit lang ang maintenance at sigurado kang may kita lalo na kung malapit sa mataong lugar. Dapat talagang maging maparaan sa panahon ngayon hindi kailangan maging sosyal. Sosyal ka nga kung wala ka namang kakainin.

Ang mahalaga dito magkaroon ka ng marangal na kita kaysa magnakaw. Sa ating mga pinoy, naroon pa rin sa atin ang pagmamahal sa pamilya kung kaya't ginagawa natin ang mga ganitong paraan para kumita. Hindi na masama kung meron kang ganitong paupahan. Isipin mo kung meron kang 10 nito. Napakainam. Kahit hindi ka na magtrabaho. Pero mainam pa rin kung meron kang trabaho bilang dagdag kita.

Kung ikaw ay nasa abroad isang idea ito bilang investment mo sa manila o probinsiya. Patok pa rin ito dahil dumarami na ang populasyon natin at marami na ang nangangailangan ng murang matitirhan.

Friday, May 6, 2011

San Ka Pupunta?

Meron akong kapitbahay, kinuha niya ang mga address ng lugar na pupuntahan niya. Mga agency siguro iyon na aaplayan niya sa bandang Harrison Plaza, Manila. Nagpa-xerox sa 'kin ng kanyang mga dokumento, 26 pages lahat. Halagang 50 pesos ang binayaran niya sa akin. Kailangan daw niyang puntahan ang mga iyon. Mga patungong Taiwan ang hinahanap niyang trabaho dahil ayaw na niya sa Middle East. Hanap niya ang malaking sahod. Ikaw malaki ba sahod mo sa ibang bansa?

Umaasa siyang agad na makakaalis. Kumita ng malaki at mabayaran ang sinasabi niyang mga utang. Lahat naman tayo may utang. Tinanong niya ako kung balak ko pang umalis. Sabi ko: "Parang mahirap na yatang umalis." Nasanay na ako sa buhay sa Pinas. Mahirap pero parang mas mahirap malayo sa pamilya. Ikaw, uuwi ka ba dahil sa lungkot? Kung nasa ibang bansa ka na rin lang, pagtiyagaan mo na ang job mo at ang kalagayan mo total pag umuwi ka naman, "one day millionaire ka naman". 

Ako nagtitiyaga sa maliit na business na minsan malaki ang kita minsan tama lang. Ganon talaga ang buhay sa Pinas. Kailangan lang nating maging marunong sa tamang pag-budget ng pera. Minsan naiisip natin na sumuko pero nanaig pa rin ang pangangailangan nating mabuhay dahil nga may umaasa sa atin. Pero, isipin mo marami namang tulad nating pinoy ang hindi umalis ng bansa, pero naging maganda ang buhay sa Pinas.