Bumoto Ng Tama at Naayon Sa Ating Kagustuhan

Eleksiyon na naman. Abala ang mga kandidato sa pangangampanya. Sama-sama ang bawat grupo, nagba-bahay-bahay para ipakilala ang mga sarili sa bawat taong makikita sa daan, bitbit ang bawat pangakong maaari nilang ibigay kung sila (daw) ay bibigyan ng pagakakataon. Samo't saring pangako na baka hanggang kampanya lamang ngunit kapag naka-upo na ay limot na ang lahat.

Ilang dekada na ang lumipas. Dating sistema pa rin ng pamumulitika. Magagandang tugtog at iba't-ibang sasakyang pumaparada sa daan, kumakaway ang mga kandidato, namumudmod ng kung ano-ano, pilit na ngumingiti sa madla masabi lamang na mabuti sila sa personal, nakikipagkamay na tila isang makatao at animong may dalang pag-asa.

Sa kabila nito, marami pa rin ang nalilinlang ng panlabas na kaanyuhan ng bawat pulitikong sumasabak sa labanan. Maraming nagsasabing, "muling ibalik", "ang pagbabalik" at iba't-ibang katagang makaka-engganyo sa bawat tao. 

Ang pinaka-mahirap na sitwasyon ay ang panahon ng kahirapang natataon tuwing eleksiyon - ang pamimili ng boto. Dapat maging tapat tayo sa ating sarili na hindi kailanman kailangan na bumuto kapalit ng maliit na halaga. Bumuto tayo para sa kapakanan ng ating bayan at sa mga susunod na henerasyon na hindi na muling mangyari ang naranasan natin. Bumuto tayo at maging responsable sa ating desisyon sa kung sino ang nararapat ilagay sa puwesto. Bumuto tayo ng walang kapalit at walang halong pang-uudyok ng ibang botante  dahil ganito o ganyan si Juan o si Pedro. 

Tingnan natin kung sino ang may magandang adhikain lalo na mga baguhan. Tingnan natin kung sino ang may magandang nagawa sa bayan lalo na sa nakararami. Busisihin natin ng maigi ang bawat katangian ng mga kandidato lalo ng sa mga tumatakbong senador sapakat sa kanila nakasalalay ang kapakanan ng ating bayan. Kilatisin natin ang mga matatanda na sa pulitiko na wala namang nagawang mabuti sa loob na kanilang panunungkulan na tanging ang "pork barrel" lang ang kanilang inaalagaan - dahilan na malaking pera ang nawawala sa kaban ng bayan.

Siguro kung sa panahong ito nabuhay at naging pangulo si Pangulong Ramon Magsaysay ano kaya ang magiging plata porma niya? Aalisin kaya niya ang pork barrel na siyang nagpapaghirap sa ating bayan? Hahayaan kaya niyang maghirap ang ating bansa at apihin ng ibang karatig-bansa gaya ng nararanasan natin ngayon? Pahihintulutan kaya niya ang iba't-ibang uri ng buwis na isa pang pabigat sa mamamayan? Mapupuksa kaya niya ang kurapsiyon sa hanay ng ating gobyerno? Siguro kung lahat ng ito ay magagawa ng isa taong tulad ni dating Pangulong Ramon Magsaysay, na kahit sa kuwento ko lang naririnig, o maging sa bibig ng aking mga magulang, malamang siya na ang pipiliin ko.

Nakakapanghinayang man ang isang tulad niya, umaasa pa rin tayong meron isang tulad niya o susunod sa yapak niya na simple at payak ang kaniyang hangarin sa bayan, na gawin ang nararapat at naayon sapagkat "siya ay ginawang pangulo ng bayan" - base sa isang kuwento at salitang sinabi niya sa kaniyang anak ng tanungin siya kung bakit mahal minahal niya ang bayan.

Sana'y hindi pa huli ang lahat para sa ating inang bayan. Sana'y may pag-asa pang natitira sa ating bayan na umunlad hindi lamang sa Luzon (na laging sentro ng usapin) kundi sa maging sa Visayas at Mindanao. Na maging balanse ang konsentrasyon ng pamahalaan upang ang lahat ng bayan ay makinabang sa larangang ng modernesasyon.

Sana Kahit Minsan

Kahapon, pinanood ko ang laban nina Pacquiao at Mosley sa channel 7(GMA 7). Iniwan ko muna sandali ang pagbisita sa aking blog dahil gusto kong mapanood ang laban nila. Ala-una na ng hapon nang mapanood ko ang laban. Hindi ko na nakitang kumanta si Charice ng Pambansang Awit ng Pilipinas. Kahit sa telebisyon lang ay masaya na akong makita ang laban ni Pacquiao. Ang pinakamagandang round na nagustuhan ko ay ang round 3 kung saan napabagsak ni Manny si Shane Mosley ngunit hindi niya nasigundahan ito dahil patapos na ang round 3. Nakakalungkot pero ok lang dahil panalo pa rin naman si Manny bilang depensa sa kaniyang titulo.

Bagaman, hinimok niya ng mga pinoy na magsuot ng dilaw bilang tanda ng pagkakaisa laban sa kahirapan, iilan lang ang nagsuot ng kulay dilaw. Ibig sabihin, hindi pa ganap ang pagiging popular ni Manny. Kulang pa. Sa larangan ng Boxing, isa na siyang popular dahil kinikilala na siyang numero 1 pound-for-pound boxer. Gayunpaman, hindi pa rin niya maipapako ang pagiging no. 1 niya hanggang hindi niya makasagupa si Floyd Mayweather na karibal niya sa pagiging pound-for-pound boxer. Kung kelan, sana sa malaon na upang matapos ang speculation na takot si Manny.

source: Google

Sa larangan ng politika, nais ni Manny na labanan ang kahirapan ng bansa. Paano? Sa puntong ito, nais kong balikan ang kuwento tungkol kay dating Pangulong Ramon Magsaysay. Hindi pa ako buhay sa panahon na naging pangulo ng bansa si Ramon Magsaysay. Tanging sa bibig lang ng ilang tao at sa aking mahal na ina ko naramdaman kung gaano kadakila si Ramon Magsaysay. Upang lubos kong maramdaman sa aking sarili ang katotohanan, hinahanap ko ang kuwento niya. Noong nasa college ako, sa PCU library, binasa ko ang tungkol kay Ramon Magsaysay at natagpuan ko na totoo ang mga sinabi ng aking ina. Siya ang "Champion ng Masa". Tanging siya lang ang nakagawa ng kakaiba para sa mga Pilipino. Sa ugali at pakikitungo panalo siya. Dahil dito marami na ang pilit gayahin si Ramon Magsaysay ngunit hindi pa rin nila mapantayan ang kaniyang katangian. Ang tanging katagang naalala ko mula sa kanya, "......Huwag mong gamitin ang pangalan ko!"

 Si Manny Pacquiao? Mula sa isang mahirap na pamilya, siya ay nagsikap at pinasok ang ibang buhay pati na ang larangan ng boksing. Sa boksing siya naging kilala ng lahat bukod sa kanyang pag-aartista. At ngayon, liban sa pagiging boksingero, isa na rin siyang politiko na nangangako sa tao na lalabanan ang kahirapan ng bansa. Oo, marahil masasabi niyang ginagawa niya ito dahil sa unti-unti niyang ipinakikilala ang ating bansa sa pamamagitan ng kaniyang panalo. At sa tuwing nanalo siya, naging mataas at  masaya ang mga pinoy. Hinangaan siya ng ilang mga celebrity maging sa abroad. 

Marahil, ngayon na isa na siyang Congressman, hindi malayong pangarap din niyang tumakbo sa pagka-senator o maging presidente. Ngunit, sana kung ilang taon pa ang lilipas at maging ganap ang kaniyang pangarap sana hindi siya maging tulad ng ilang politiko na gahaman sa salapi at ginagamit lang ang popularidad sa lihim na pangarap.